Deri ku shitet shpirti: kur profesori bëhet avokat kundër gjuhës së vet

Ka një moment kur një njeri nuk matet më me titujt që mban, por me qëndrimet që merr.

Sot, prof. Jeton Shasivari zgjodhi të mos jetë profesor i së drejtës kushtetuese.
Zgjodhi të bëhet avokat i një narrative që kufizon gjuhën shqipe.

Dhe këtë nuk e bëri hapur.
E bëri në mënyrën më të rrezikshme: duke e paketuar si analizë profesionale.

Të thuash “nuk është kundër shqipes, por ka rezerva për mënyrën” është mashtrim intelektual.

Sepse kur e vendos kushtin që një shqiptar duhet të kalojë provimin në një gjuhë tjetër për të hyrë në sistem, ti nuk po diskuton metodë — po vendos barrierë.

Dhe çdo barrierë është përjashtim.

Argumenti për “unitetin e gjyqësorit” është alibi.

Asnjë shtet serioz shumëgjuhësh nuk e ndërton unitetin duke përjashtuar gjuhët.
E ndërton duke i barazuar ato.

Por këtu nuk është më çështje argumenti.
Është çështje qëndrimi.

Sepse një profesor i së drejtës kushtetuese e di shumë mirë dallimin mes:
– një të drejte që garantohet
dhe
– një të drejte që tolerohet me kushte.

Sot, Shasivari zgjodhi të mbrojë këtë të dytën.

Dhe kjo nuk është rastësi.

Kur një qëndrim i tillë vjen në një moment kur flitet për emërime në Gjykatën Kushtetuese, atëherë publiku ka të drejtë të pyesë:

A është ky interpretim juridik?
Apo është investim politik?

Sepse në fund, nuk është çështja nëse ai e njeh të drejtën.
Çështja është nëse ai e mbron atë.

Dhe sot, ai nuk e mbrojti.