Shqipja fshihet nga Telekomi, pagat ecin – kush mban fajin?

Para tetë muajsh, aktivistja Anita Latifi ngriti një alarm publik që sot jo vetëm që nuk ka marrë përgjigje institucionale, por është shndërruar në një çështje edhe më të rëndë për shqiptarët në Maqedoninë e Veriut.

Pyetja e saj ishte e drejtpërdrejtë dhe legjitime:

a është i informuar Nusret Ziba, anëtar i Këshillit të Drejtorëve në Telekom, i propozuar nga Qeveria – e cila zotëron 34,81 për qind të aksioneve – se nga sistemi i Telekomit është zhdukur opsioni “Për SHQIP – shtypni 2”?

Sot, pas tetë muajsh heshtjeje, situata paraqitet edhe më shqetësuese. Ose anëtarët e Këshillit të Drejtorëve janë të informuar dhe nuk kanë reaguar, ose nuk janë të informuar dhe, si të tillë, nuk e meritojnë funksionin që mbajnë.

Në fokus të kritikave është Nusret Ziba, i cili për angazhimin e tij në këtë pozitë merr një pagë mbi 150 mijë denarë në muaj. Pyetja që shtrohet publikisht është: çfarë ka arritur konkretisht ai për qytetarët shqiptarë? Në perceptimin publik, “arritja” e vetme që i vishet është pikërisht heqja e gjuhës shqipe nga shërbimet telefonike të Telekomit – një veprim që nuk shihet si çështje teknike, por si akt politik, diskriminues dhe fyes.

Në një shtet që deklaron barazi gjuhësore dhe ku gjuha shqipe është gjuhë zyrtare, mbetet e pakuptueshme se si një kompani ku shteti ka mbi një të tretën e aksioneve mund të funksionojë pa shërbime në shqip. Kjo ngre dilema serioze mbi përgjegjësinë institucionale: a duhet të mbajë përgjegjësi Këshilli i Drejtorëve, apo barra bie gjithmonë mbi qytetarët shqiptarë, të cilët detyrohen të presin, të durojnë dhe të heshtin?

Sipas reagimeve publike, heshtja e Nusret Zibës nuk konsiderohet neutrale. Heshtja shihet si qëndrim, dhe në këtë rast, si qëndrim kundër përdorimit të gjuhës shqipe.

Nuk mund të justifikohet një pagë e lartë publike nëse rezultati është zhdukja e identitetit gjuhësor nga shërbimet bazë. Nuk mund të flitet për përfaqësim real, nëse përfundimi është përjashtimi i shqipes.

Ky, sipas reagimeve, nuk është sulm personal, por kërkesë për llogaridhënie publike. Shqiptarët nuk kërkojnë privilegje, por zbatimin e të drejtave që u takojnë me ligj, me Kushtetutë dhe me dinjitet.

Kërkesat janë të qarta:

– të rikthehet opsioni “Për SHQIP – shtypni 2”;

– përgjegjësit të flasin publikisht;

– heshtja institucionale të marrë fund.