Analisti politik Ramadan Ramadani, në analizën e tij të radhës, ka ngritur pyetje të drejtpërdrejta dhe kritike ndaj figurës së Izet Mexhitit, duke vënë në pikëpyetje mungesën e tij të gjatë nga skena publike dhe politike. Sipas Ramadanit, heshtja e Mexhitit nuk është vetëm personale, por ka prodhuar konfuzion politik brenda elektoratit dhe strukturave që e kanë mbështetur.
Ramadani thekson se roli dhe pesha politike e Izet Mexhitit kanë qenë vendimtare në disa procese kyçe, përfshirë edhe zgjerimin e ndikimit politik përtej komunave shqiptare. Megjithatë, përkundër këtij potenciali, Mexhiti sipas tij ka zgjedhur të tërhiqet nga fronti politik, duke lënë hapësirë që rezultatet dhe kapitali politik të përfundojnë në duart e të tjerëve.
Në analizë, Ramadani ngre dilema serioze: a bëhet fjalë për një vendim personal të Mexhitit për t’u tërhequr, apo për një ndalim të imponuar nga faktorë të brendshëm politikë? Kush përfiton nga heshtja e tij dhe pse mungesa e tij po normalizohet në opinion?
Sipas Ramadanit, heshtja e një figure me peshë nuk është neutrale. Ajo prodhon pasoja, dobëson besimin dhe krijon perceptimin e një udhëheqjeje të paqartë. Ai vë në dukje se Mexhiti, ndonëse ka pasur ndikim vendimmarrës në disa procese strategjike, sot shihet si figurë që nuk po arrin ta kapitalizojë atë ndikim në veprim konkret politik.
Analisti e krahason stilin e veprimit të Mexhitit me një lojtar që zgjedh të luajë individualisht, duke shmangur bashkëpunimin dhe ndarjen e përgjegjësisë. Sipas tij, ky individualizëm politik, sado i guximshëm të duket, në kushte të komplikuara politike kthehet në pengesë dhe jo në avantazh.
Në përmbyllje, Ramadani thekson se politika nuk toleron vakum. Nëse një figurë nuk flet, të tjerët flasin në vend të saj; nëse nuk vepron, të tjerët veprojnë për interesat e tyre. Pyetja që mbetet e hapur, sipas tij, është nëse Izet Mexhiti do të dalë nga heshtja për të sqaruar pozicionin e tij, apo do të mbetet një figurë me peshë të madhe, por me prani minimale publike.
