VLEN-i vazhdon të paraqitet publikisht si një front i përbashkët politik, por struktura dhe dokumentet e subjekteve përbërëse vazhdojnë të dëshmojnë një realitet tjetër – Besa, Alternativa dhe Lëvizja Demokratike ende funksionojnë si parti të veçanta.
Në deklaratat publike, krerët e VLEN-it flasin për bashkim, koordinim dhe një subjekt të përbashkët politik. Por në praktikë, vazhdimi i funksionimit të partive individuale ngre pikëpyetje të mëdha mbi nivelin real të unifikimit brenda koalicionit.
Pse, nëse VLEN-i është një dhe funksionon si një subjekt i vetëm, Besa, Alternativa dhe Lëvizja Demokratike vazhdojnë të ruajnë identitetin, strukturat dhe dokumentacionin e tyre partiak?
Ky dualizëm po krijon përshtypjen e një bashkimi më shumë në deklarata sesa në organizim. Në njërën anë flitet për VLEN-in si një forcë e vetme, ndërsa në anën tjetër secila parti vazhdon të ekzistojë dhe të veprojë si subjekt më vete.
Kjo situatë hap edhe një pyetje tjetër politike: a bëhet fjalë për mungesë të besimit të plotë mes krerëve të partive përbërëse, apo për një strategji për të ruajtur strukturat dhe ndikimin individual të secilit lider?
Nëse bashkimi është real dhe i pakthyeshëm, atëherë pse nevojitet ruajtja e strukturave të veçanta? Ndërsa nëse partitë vazhdojnë të funksionojnë individualisht, atëherë qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë një përgjigje të qartë se çfarë është realisht VLEN-i: një parti e bashkuar apo një marrëveshje mes disa partive që ende nuk kanë hequr dorë nga identiteti i tyre?
Përballë këtij realiteti, deklaratat për unitet mbeten në pikëpyetje, ndërsa veprimet konkrete të partive përbërëse japin një tjetër mesazh: VLEN-i duket i bashkuar kur flet, por ende i ndarë kur vepron.
